KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2015/24879 E., 2017/5817 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Mayıs 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Fuhuş
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi, ihbar eden kişinin sanığın bu dosya mağdurunun fuhşuna aracılık ettiği yönünde bir beyanın olmayışı, mağdurun sanığın evine birlikte gidip kaldığını beyan ettiği ...'ın da ifadesinde mağduru doğrulamadığı, tanıklar ... ve ...'ın ifadelerinde sanığın mağdurun fuhşuna aracılığı konusunda bilgilerinin olmadığınına ilişkin beyanları birlikte değerlendirildiğinde; müşteki ...'ın duruşmaya çağrılıp detaylı beyanı alındıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilip karar verilmesi gerektiği hususunun gözetilmemesi,
Kabule göre de;
Sanık ...'ın cebir veya tehdit kullanarak, hile ile ya da çaresizliklerinden faydalanarak mağduru fuhuşa sevkettiğine dair delil elde edilemediği gibi, çaresizlikten söz edebilmek için kişinin muhtaç durumda bulunması, bu muhtaç halin yarattığı sonuçtan yararlanılarak sömürülmesinin gerektiği, TCK'nın 227/4.maddesinde belirtilen çaresizlik halinde, hayatını devam ettirmek, bir yerde kalmak veya gitmek gibi konularda yapacak bir şeyi olmayan kimsenin durumunu anlamak gerekli olup, bu nitelikli halin varlığının kabulü için, mağdurun üstesinden gelemeyeceği bir çaresizlik ortamında bulunması gerektiği cihetle;
mağdurun sanığın evinde kalması ve sanığın mağduru fuhşa yönlendirmesinde sanığın, mağdurun çaresizliklerinden yararlanmasından söz edilemeyeceği de gözetilmeden anılan fıkra ile arttırım yapılmak suretiyle fuhuş suçunda sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2015/24879, K. 2017/5817, 15 Mayıs 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama