Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/25454 K.2016/7320

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın çocuğunun yaralanması nedeniyle çağırdığı ambulansın gecikip gecikmediği, müdahalenin zamanında yapılıp yapılmadığı, yaralının Kırşehir Devlet Hastanesi'ne sevki sırasında gecikme yaşanıp yaşanmadığı araştırılarak, sanık lehine TCK'nın 129. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Uygulanma koşulları da bulunduğu halde, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

3- Sanık hakkında TCK'nın 125/3-a maddesinden hüküm kurulurken, doğrudan asgari 365 gün adli para cezası ya da 1 yıl hapis cezası temel ceza olarak belirlenip, artırma ve eksiltmelerin bu ceza üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında önce Kanunun 125/1. maddesinden gün adli para cezası belirlenip, bu ceza üzerinden TCK'nın 125/4. maddesi gereğince cezanın artırılması, ardından TCK'nın 125/3-a maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezasına çıkartılıp, sonuç cezanın da adli para cezasına çevrilmesi suretiyle hükmün karıştırılması,

4- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,