KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2015/26514 E., 2016/5566 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Mart 2016
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Suça sürüklenen çocuk ...'a yükletilen hakaret ve görevi yaptırmamamk için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Suça sürüklenen çocuğun, görevi yaptırmamak için direnme eylemini birden fazla görevliye karşı bir suç işleme kararı kapsamında tek bir fiil ile gerçekleştirmesi karşısında, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,
Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2- Suça sürüklenen çocuk Allattin Ateş hakkında kurulan hükümlerin temyizine gelince;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak
Suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihinden sonra 24.09.2014 tarihinde öldüğünün UYAP'tan temin edilen nüfus kayıt örneğinden anlaşılması karşısında, hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1.maddesi uyarınca düşürülmesi hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2015/26514, K. 2016/5566, 22 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama