Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/27669 K.2016/11218

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya kapsamından, sanığın daha önce birlikte yaşadığı katılanın kendisinden ayrılmasına kızarak iddianamede yer alan hakaret içerikli sözler içeren mesajlar attığının anlaşılması karşısında, katılanın haksız hareket oluşturan eylemlerinin nelerden ibaret olduğuna dair kanıtlar gösterilip CMK'nın 230/1-b maddesi gereğince açıklanmadan sadece sanığın beyanına itibar edilip yetersiz gerekçeyle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre ise;

TCK'nın 129/1. maddesi uyarınca hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi halinde, 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “ceza vermekten vazgeçilmesine” karar verilmesi,