Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/28026 K.2016/17600

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanıklardan ...'in yokluğunda verilen gıyabi kararın adli tatil içerisinde 31/07/2013 tarihinde tebliğ edildiğinden dolayı adli tatilin bittiği günden itibaren temyiz süresinin başlayacağı gözetilerek, adli tatilin bitmesiyle işlemeye başlayan yedi günlük temyiz süresinin son günün de hafta sonu tatiline rastladığından sanık müdafiinin 09/09/2013 tarihindeki temyizinin süresinde olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki sanık ... müdafiinin temyiz talebini süre yönünde reddi görüşüne iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik incelemede;

Hükümden sonra TCK'nın 53. maddesine ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında dikkate alınacağı kabul edilmiştir.

Sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olmak eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı,

vicdani kanının kesin, tutarlı, çelişmeyen verilere dayandırıldığı ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25/02/2014 tarih ve 2013/4-691 esas, 2014/91 karar ile 25/11/2014 tarih ve 2014/4-94 esas, 2014/525 sayılı kararlarında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 184/5. maddesinin gereğini yerine getirmeyen sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünün uygulanıp uygulanmayacağına ilişkin ayrıca bir değerlendirme yapılması gerekmemesine,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE, adı geçen sanık hakkındaki hükmün oy birliğiyle ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyize gelince;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiş ve suçun TCK'nın 53-1/e maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığndan bozma nedeni sayılmamıştır.

Ancak;

a- Hükümden sonra Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması sırasında gözetilmesi zorunluluğu,

b- CMK'nın 231/5. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için, aynı maddenin 6. fıkrasında zararın ödenmesi koşulu öngörülmüş ise de, bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliği veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada maddi bir zararın bulunmasının zorunlu olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulununun, Dairemizce de benimsenen 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 esas, 2009/13 sayılı kararında da açıklandığı üzere, CMK'nın 231/6-c maddesindeki objekif ve subjektif koşullar değerlendirilerek, "giderilmesi gereken zarar" kavramının, somut, belirlenebilir maddi zarar olduğu dikkate alınarak,

öncelikle olay nedeniyle uğranılan somut maddi bir zararın bulunup bulunmadığının kesin biçimde saptanması, var ise bu saptamadan sonra sanığa bildirilip tazmin edip etmeyeceğinin sorulması gerektiği gözetilmeden, böyle somut bir saptama yapılmadan sanıktan zararın giderip gidermeyeceğinin sorulması suretiyle, eksik araştırma ve yeterli olmayan gerekçe ile 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,