Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/30177 K.2016/7667

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, O Yer Cumhuriyet Savcısı yönünden, 1412 sayılı CMUK'nın 310/3. maddesinde öngörülen bir aylık temyiz süresinin 24.05.2013 tarihinde sona ereceği, temyizin ise 24.05.2013 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteğinin süresinde olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Temyiz kanun yoluna tabi olup kesinleşmesi halinde infaza verilecek olan hükmün, açıklanmasına karar verilecek yeni hüküm olduğu, bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, önceki karara yollama yapılmak suretiyle Anayasanın 141. ve CMK'nın 34 ve 223, 230. maddelerine aykırı davranılması,

2- Karar duruşmasında hazır bulunan sanığa son söz hakkı verilmeyerek anılan Kanunun 216/3. maddesine aykırılık yapılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3- Karıştığı trafik kazası nedeniyle kolluk görevlilerince yakalanan sanığın birden fazla kolluk görevlisine yönelik hakaret eyleminin farklı kişilere karşı tek bir fiil ile gerçekleştirilen bir eylem olması nedeniyle TCK'nın 125/3-a, 125/4. maddeleri uyarınca tayin edilen cezada, aynı Kanunun 43/2. maddesi uyarınca arttırım yapılmayarak sanık hakkında eksik ceza tayin edilmesi,