Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/30494 K.2016/8171

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın karakola götürülüpken ekip otosunda söylediği sözlerin müştekilerin görevlerini yapmasını engellemeye yönelik olmadığı anlaşılmakla, sanığın eyleminin tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, yerinde olmayan gerekçeyle görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;

1- Sanığın, görevi yaptırmamak için direnme eylemini, birden fazla görevliye karşı bir suç işleme kararı kapsamında tek bir fiil ile gerçekleştirmesi karşısında, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmemesi,

2- CMK'nın 231/11. maddesinde yer alan düzenlemeye aykırı olarak mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, görevi yaptırmamak için direnme suçundan önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu açıklanması geri bırakılan hükümdeki hapis cezası adli para cezasına çevrilmesi,

3- Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan hükmolunan cezada, hapis cezası adli para cezasına çevrildiği halde, hakaret suçundan takdir hakkının hangi hukuki gerekçelere dayandırıldığı açıkça gösterilmeden, temel cezanın hapis olarak tercih edilmesi,

4- Hakaret suçunda, TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,