Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/33304 K.2015/14113

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, Ceza Genel Kurulunun, Dairemizce de benimsenen 21.01.2010 tarih 2012/3-1469 E 2013/19 K sayılı kararında belirtildiği üzere, hükümden önce son söz hakkının tıpkı ifade ve sorgu gibi sanığın şahsına sıkı sıkıya bağlı şahsi bir hak niteliğinde olduğu,

sanığın bizzat kendisi tarafından kullanılabileceği, sanık müdafii, nasıl ki temsilcisi denilip sanığın yerine sorgulanamayacak veya ifadesi alınamayacak ise sanığın yerine de son söz hakkını kullanamayacağı, son celse hazır olmayan sanık yerine sanık müdafine son sözün verilemeyeceği anlaşılmakla, tebliğnamedeki hazır olmayan sanık yerine sanık müdafine son söz hakkı verilmesi gerektiği yönündeki düşünceye iştirak edilmeyerek dosya görüşüldü:

1-Katılan ... vekilinin, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği yönündeki temyiz itirazının verilen beraat kararına ilişkin olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede,

Sanık hakkındaki beraat kararının, katılan ...'a yönelik “kişinin huzur ve sükununu bozma” suçuna ilişkin olduğu, katılanın bu suçtan zarar görmemesi nedeniyle hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

2-Katılanlar ..., ... ile ... vekillerinin, sanık hakkında kasten yaralama, hakaret ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında, katılanlar ..., ... ile ...'a yönelik işlediği kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerde, TCK'nın 86/2, 35/2 ve 32/2 maddeleri uyarınca tayin edilen 1 ay 20 gün hapis cezalarının, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi sırasında, 1 ay 11 gün yerine, 1 ay 15 gün hapis cezası belirlenerek fazla cezaya hükmedilmesi,

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezalarının tamamının akıl hastalarına özgü güvenlik tebdirine çevrilmesine karar verilirken uygulama kanun maddesinin gösterilmemesi,