Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/36693 K.2017/7292

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Tanıklardan ...’ün "…....'in avlu kapısını ben açtım. Hepimiz içeri girdik. Avludan çıkmamızı istemeleri üzerine hepimiz dışarı çıktık…” şeklindeki beyanı ile suçlamayı kabul etmeyen sanığın aşamalarda anılan tanığın anlatımına benzer şekilde savunma yapması karşısında, sanık savunmalarına neden itibar edilmediği, hangi beyana hangi gerekçeyle üstünlük tanındığı kararda tartışılıp gerekçesi gösterilmeden ve tanıkların beyanları arasındaki çelişki giderilmeye çalışılmadan “eylemin tanık beyanları ile doğrulandığı” şeklindeki yetersiz gerekçeyle CMK'nın 230/1-b maddesine aykırı olarak mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

a) Sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyetindeki TCK'nın 141/1. maddesinin 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik, 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında, sözü edilen suçtan mahkumiyeti içeren ilam yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak, sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun yeniden değerlendirmesinin gerekmesi,

b- Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının uygulanması zorunluluğu,