Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/40137 K.2017/9786

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, haciz işlemi için işyerine gelen alacaklı vekili olan katılanı tehdit etmesi eyleminin, TCK'nın 6/1-d maddesine göre yargı görevlisi sayılan avukata karşı işlenmesi karşısında, aynı Kanunun 265/2. maddesinde düzenlenen, görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, şikayet yokluğu sebebiyle sair tehdit suçundan düşme kararı verilmesi,

2- 12.07.2012 tarihli haciz tutanağı ve tanık beyanı kapsamından, katılanın haciz sırasında sanığa karşı haksız tahrik oluşturacak davranışının olmamasına rağmen, yetersiz gerekçeyle TCK'nın 29. maddesinin uygulanması,

3- Kabule göre de,

a-) Özel hüküm olan TCK'nın 129/1. maddesi yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanunun 29. maddesinin tatbiki,

b-) Adli sicil kaydındaki hükümlülüğü nedeniyle koşulları bulunmasına karşın, sanığın cezasının TCK’nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesi,

c-) TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hüküm, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmiş olması,

d-) TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun süresi ve kapsamı açısından anılan Kanun maddesinin 3. fıkrası hükmünün gözetilmemesi,