Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/43389 K.2017/10949

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süreleri ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nın 232. maddesi, yaralama, tehdit ve sövme gibi Kanunun başka maddelerinde açıkça suç olarak düzenlenmiş eylemler dışında kalan ve failin aynı konutta birlikte yaşadığı kişilere karşı gerçekleştirdiği, çıplak gezdirme, aç bırakma, sürekli alay etme, korkutma vb. eylemleri kötü muamele suçu olarak düzenleyip yaptırıma bağlamaktadır. Somut olayda, mağdurların iddialarının yaralama suçu kapsamında kalması karşısında, kötü muamele olarak kabul edilen başkaca eylemlerin neler olduğu ne şekilde süreklilik gösterdiği, suç tarihinde sanıkların mağdurlarla birlikte aynı evde yaşayıp yaşamadıkları araştırılıp denetime olanak verecek biçimde açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle kötü muamele suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

1. Müşteki ...'in talimatla alınan beyanında, katılma talebinin sorulmaması ve mağdur ... ve ...'in yasal vekilinin katılma talebi olmasına rağmen bu konuda bir karar verilmeyerek CMK'nın 237/1, 238/1-3 maddelerine aykırı davranılması,

2. Sanıkların, mağdur ...'e yönelik kötü muamele suçundan kurulan hükümlerinde, TCK'nın 62/1. maddesinin uygulanmasında, cezanın “1 ay 20 gün” olarak belirlenmesi yerine, “50 gün” olarak hatalı belirlenmesi,