Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/44321 K.2017/15140

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığın, Dikili Devlet Hastanesi’nde güvenlik görevlisi olan müştekiye ‘‘sen sicilini ve kimliğini yaz bana ver, seni sürdüreceğim’’ diyerek görevini yapmasını engellemek için tehdit ettiğinin kabul edildiği somut olayda, sanığın müştekinin görev yerini değiştirme konusunda herhangi bir yetki ve gücü bulunmayıp, olayın bütünü ve söylendiği bağlam içinde değerlendirildiğinde, tehdide konu sözün, sonuç almaya elverişli, objektif olarak müşteki üzerinde ciddi bir korku ve endişe doğuracak nitelikte bulunmaması nedeniyle görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurunun oluşmadığı gözetilmeden mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Özel güvenlik görevlisi olarak çalışabilmek için 5188 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11. maddesi uyarınca da Valilikten çalışma izni almak zorunlu olup, anılan Kanunun 23. maddesine göre özel güvenlik görevlisi mağdurların kendilerine karşı işlenen suç nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmeleri için yukarıda açıklanan koşulları taşımaları gerektiği anlaşıldığından, müştekinin bu koşulları taşıyıp taşımadığının araştırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- TCK'nın 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin söz konusu olabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesinin gerekmesi karşısında, somut olay kapsamında hakaret eyleminin, Dikili Devlet Hastanesi acil servisinin hangi bölümünde gerçekleştiği, aleniyet unsurunun ne şekilde oluştuğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle sanığın cezasında artırım yapılması,

4- Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan hüküm kurulurken doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince temel cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmemesi,

5- TCK’da hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü hallerde öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiği kanuni ve yeterli gerekçe gösterilerek açıklanmalı, daha sonra da alt ve üst sınırlar arasında kanuni ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmeli, TCK’nın 3. maddesinde yer alan “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” ilkesi de gözetilmelidir.

Her ne kadar TCK'nın 125/3. maddesinde hapis cezasının alt sınırının 1 yıldan az olamayacağı düzenlenmiş ise de, bu düzenlemenin temel cezanın adli para cezası olarak seçilmesine engel olmayacağı göz önünde bulundurulmadan, sanık hakkında yeterli gerekçe gösterilmeden temel ceza olarak hapis cezası tercih edilmesi,

6- Adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının TCK'nın 50, 51 ve suç tarihi itibariyle de CMK'nın 231/6. maddelerinin uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, sanığın pişmanlığı, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kanuna uygun olmayan gerekçeyle anılan kanun maddelerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

7- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,