Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/5730 K.2015/6648

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve sanıkların sadece kendileri hakkında verilen mahkumiyet kararlarını temyiz ettiği kabul edilerek dosya görüşüldü:

1- Mala zarar verme ve hakaret suçlarına ilişkin kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanıklar İ.. Ö.. ve Y.. Ö..'ün tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- İşyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- Sanıkların, açık olan bir saatte girdikleri katılana ait tekel büfesinin, TCK'nın 116/2 maddesinde öngörülen “ açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyeri” niteliğinde olmaması nedeniyle işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

b-Kabule göre de, sanıklar hakkında "silahla ve birden fazla kişi ile birlikte işlendiği" gerekçesiyle TCK'nın 119/a-c maddesinin uygulanmasına rağmen, yine aynı gerekçeyle temel cezalar da alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle belirlenerek, anılan Kanunun 61/3. maddesine aykırı davranılması,