Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/7842 K.2015/13138

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Mala zarar verme suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, karar tarihi itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...’nün tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin geçmiş ilamının, karar tarihine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmediği, konut dokunulmazlığını ihlal ve tehdit suçlarında giderilmesi gereken somut (maddi) bir zararın oluşmadığı, bu durumda CMK'nın 231/6. maddeleri uyarınca, engel mahkumiyeti bulunmayan sanığın pişmanlığı, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak,

yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamında kalan mahkûmiyetinin olduğu, 5 yıllık denetim süresi dolmadan üzerine atılı suçu işlediği anlaşıldığından ve şartları oluşmadığından biçimindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre de,

Sanığın, katılan Nesrin ve mağdur Şebnem’e benzer tehdit sözlerini ayrı ayrı söylese de, bu sözleri aynı olay çerçevesinde çıkan tartışmada, aynı sebeple ve araya zaman aralığı girmeden bir suç işleme kararı ve kastı ile söylemesi nedeniyle, TCK'nın 106/1-1 maddesi ile belirlenecek cezanın anılan Kanunun 43/2. maddesi uyarınca artırılması gerekirken, iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,