KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2016/11182 E., 2018/8517 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Mayıs 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, tehdit, trafik güvenliğini tehlikeye sokma
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre ve sanık hakkında, müşteki ...’e karşı hakaret suçundan açılan dava hakkında dava zamanaşımı süresi içinde karar verilebileceği kabul edilerek, yapılan incelemede:
1- Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, trafik güvenliğini tehlikeye sokma eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
TCK'nın 53/1-b maddesinin Anayasa Mahkemenin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesinin infaz evresinde resen gözetilebileceği,
Anlaşıldığından, sanık ...’nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2- Tehdit suçundan kurulan hükmün temyizine gelince,
Hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesindeki düzenlemeler uyarınca, sanığa atılı TCK’nın 106/1. maddesinin ilk cümlesindeki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında; sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2016/11182, K. 2018/8517, 31 Mayıs 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama