Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2016/1621 K.2018/3679

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine, dosya kapsamı ile Mahkemenin kabulüne göre sanığın kontrol noktasından kaçarken aracı hızlı kullandığı ve kaza yaptığı gerekçesiyle doğrudan TCK. 179/2. maddesinden hüküm kurulmuş olması ve sanığın aracının bağlanacağından korktuğu için ve mağdurun eli araç içerisinde olduğu halde kaçtığının anlaşılması karşısında tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın aracının muayenesinin geçtiğini ifade ederek idare edilmesini istediği, bu sırada tanık jandarma Mahmut'un sanığın alkol muayenesinin de yapılmasını talep ettiği, bunun üzerine mağdur ...'ın sanığın kaçacağını düşünerek araç kartını almak için kolunu araç içerisine soktuğu, sanığın hızlı davranarak aracını hareket ettirip olay yerinden kaçtığı, mağdur jandarmanın araç kartını alma hakkı ve görevi olup olmadığı hususlarının tartışılmasından sonra, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme eylemi nedeniyle hüküm kurulurken TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2- TCK’nın 61. maddesindeki ölçütler ve aynı Kanunun 3. maddesindeki “fiilin ağırlığı ile orantılı ceza verilmesi ilkesi” çerçevesinde somut olay açıkça irdelenerek, temel cezanın saptanması gerektiği gözetilmeden, ''TCK'nın 61. maddesi gereğince, suçun işlendiği yer ve zaman, sanığın kasdının yoğunluğu, eylemin niteliği, işleniş biçimi'' şeklindeki yetersiz gerekçeyle, temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak fazla belirlenmesi,

3- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmiş olması,