Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2016/2275 K.2018/442

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, müştekinin evine müşterek çocuklarını bırakmak için gittiği olayda, konut ve eklentilerini gösterir fotoğraf veya kroki dosyada olmadığı gibi keşif de yapılmamış olması, tanıklardan ...’in sanığın birçok kez müştekiye ait eve girmeye çalıştığı ancak giremediğini beyan etmesi, tanık ...’ın ise sanığın sadece avlu kapısından girerek çocukları teslim etmek amacıyla müştekinin ziline bastığını içeri girmediğini gördüğünü anlatması karşısında, rızaya aykırı olarak girilen yerin hukuki niteliği saptanıp, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik incelee ve yetersiz gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de; adli sicil kaydında bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kasıtlı suçtan mahkumiyet sayılamayacağı dikkate alındığında, CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesine objektif koşullar bakımından engel hali bulunmayan sanığın, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak,

yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının erteleme kurumundan önce değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden “Sanığın, daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu görülmekle hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin düzenlemeye yer verilen CMK.nun 231. maddesinin takdiren uygulanmasına yer olmadığına” biçimindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle anılan Kanun maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,