Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2016/898 K.2018/1331

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılanın sanığa söylediği kabul edilen “bu sevimsiz bir insan, bu fakir düşmanı, bununla muhatap olma” şeklindeki ifadeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde, katılanın sanığa yönelttiği sözlerin, sanığın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı davranış niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden ve olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek, sanık hakkında hakaret suçunda TCK'nın 129/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışılmadan, hakaretin karşılıklı olarak işlendiğine dair yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle sanık hakkında TCK'nın 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

5237 sayılı TCK'nın 129/3. maddesi uyarınca hakaretin karşılıklı olarak işlenmesi nedeniyle sanığa ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, CMK’nın 223/4. maddesi gereğince ceza tayin edilmeden doğrudan “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, Yasaya aykırı olarak TCK’nın 125/1 ve 125/4. maddeleri uyarınca hüküm kurulup akabinde de TCK'nın 129/3. ve CMK'nın 223/4-c maddeleri gereğince "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi,