KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2017/1470 E., 2019/4076 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Müstehcenlik
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
TCK'nın 226/3. maddesinin ilk cümlesinde, müstehcen görüntü, yazı veya sözleri içeren ürünlerin üretiminde çocukları, temsili çocuk görüntülerini veya çocuk gibi görünen kişileri kullananların cezalandırılacağı düzenlenmiş ve TCK’nın 226/4. maddesinde ise “doğal olmayan” kavramı bireylerin cinsel yaşamının içerisinde yeri olmayan, aşağılayıcı veya bütün toplum tarafından da doğal olarak kabul edilmeyen ilişkiler olarak tanımlanmıştır.
Dairemizin istikrar kazanan içtihatları doğrultusunda TCK’nın 226/4. maddesi kapsamında kabul olunmayan cinsel birleşmelere ait görüntülerin doğal olmayan kavramı içerisinde değerlendirilemeyeceği de gözetildiğinde, başka bir soruşturma sebebiyle sanığa ait CD’lerde yapılan bilirkişi raporunun yeterli olmaması karşısında, öncelikle bu görüntülerde çocukların kullanılıp kullanılmadığı, içeriklerinde şiddet kullanılarak,
hayvanlarla, ölmüş insan bedeni üzerinde veya doğal olmayan yoldan yapılan cinsel davranışlara ilişkin bir ilişki türü olup olmadığı konusunda denetime elverişli olacak şekilde ek rapor aldırılıp, sonucuna göre değerlendirme yapılması, görüntülerin çocuklara yönelik müstehcen görüntü içermediğinin, şiddet kullanılan, hayvanlarla, ölmüş insan bedeni üzerinde veya doğal olmayan yoldan bir ilişki çeşidi barındırmadığının tespiti halinde ise bu görüntülerin ele geçiriliş şekli de değerlendirilerek kişisel amaçlı olarak bulundurulduğunun kabulü gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmayla sanığın mahkûmiyetine hükmedilmesi,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2017/1470, K. 2019/4076, 28 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama