Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2017/5113 K.2019/10342

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 2017/207 esas, 2018/96 sayılı kararında belirtildiği gibi kolluk görevlilerinin kendilerine yapılan bir suça ilişkin ihbar veya şikayetleri, el koydukları olayları, yakalanan kişiler ile uygulanan tedbirleri derhal Cumhuriyet Başsavcılığına bildirecek ve Cumhuriyet Savcısının emirleri doğrultusunda işin aydınlatılması için gerekli soruşturma işlemlerine başlayacaktır. Buna göre kolluk sadece ilgili Cumhuriyet Savcısının her somut işlem bakımından vereceği emir üzerine yetki kazanmaktadır.

Somut olayda, kolluk görevlilerince Cumhuriyet Savcısının CMK'nın 160 vd. maddelerine göre yaptığı yazılı veya sözlü bir görevlendirme bulunmaksızın, müşteri gibi sanığın aranıp fuhuş için bayan temin edip edemeyeceği sorulup fiyat da öğrenildikten sonra sanığın tarifi üzerine suça konu adrese gidildiği, sanığa mağdurla fuhuş yapmak için para verdikten sonra odaya geçildiğinde kolluk görevlisinin kimliğini açıkladığı ve sonrasında Cumhuriyet savcısının haberdar edildiği olayda, Cumhuriyet Savcısının emri doğrultusunda yetki kazanmadan, yapılan işlem hukuka aykırı olup, elde edilen bu delillerin, delil değerlendirme yasağı kapsamında kaldığı gözetilmeden, hükme esas alınması,

2- Kabule göre de,

a- Sanık hakkındaki hükmün yer aldığı duruşma tutanağındaki sanık hakkında TCK'nın 227/2. maddesi gereğince temel cezanın belirlenmesine ilişkin hükmün birinci fıkrasının gerekçeli karardaki hüküm fıkrasında yer almamak suretiyle çelişkiye yol açılması,

b- Sanık hakkında hapis cezası yanında ayrıca adli para cezasına hükmedilmemesi,