Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2018/5772 K.2018/13773

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-1. cümle, 43, 125/1 ve 125/3-a maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis ve 1 yıl hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2016 tarihli ve 2015/706 esas, 2016/256 sayılı kararının infazı sırasında,

02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik neticesinde infaza konu ilamdaki suçun uzlaştırma kapsamına alındığından bahisle hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilerek,

infazın durdurulup durdurulmayacağına dair bir karar verilmesi yönündeki infaz savcılığının talebinin kabulüne ilişkin anılan Mahkemenin 22/05/2017 tarihli ve 2015/706 esas, 2016/256 sayılı ek kararını müteakip, uzlaşma sağlanması sebebiyle kamu davasının düşürülmesine dair İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/09/2017 tarihli ve 2015/706 esas, 2016/256 sayılı ek kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18/12/2017 gün ve 71256 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelenmesi neticesinde, Dairemizin 14/05/2018 tarihli ve 2017/8294 esas ve 2018/7281 sayılı kararı ile Kanun Yararına Bozma talebinin kabulüne karar verilmiş ancak, Kanun Yararına Bozma kararında İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2016 tarih ve 2015/706 esas 2016/256 sayılı kararı yerine sehven sonuç bölümünde incelemeye konu olmayan Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/11/2016 tarihli ve 2016/1235 değişik iş sayılı kararından bahsedilerek,

5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca bozma kararı verildiği anlaşılmış, bu karara karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/10/2018 gün ve 2018/71058 sayılı itiraz yazısı ile 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile eklenen 5271 sayılı ...nın 308. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle incelendi;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/10/2018 tarih ve 2018-71058 sayılı itiraz yazısında;

Kanun Yararına Bozma kararında İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2016 tarih ve 2015/706 esas 2016/256 sayılı kararı yerine sehven sonuç bölümünde incelemeye konu olmayan Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/11/2016 tarihli ve 2016/1235 değişik iş sayılı kararından bahsedilerek, 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca bozma kararı verildiği anlaşıldığından, bu hususun düzeltilmesi talep edilmiştir.

Gereği görüşülüp, düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dairemizin 14/05/2018 tarihli ve 2017/8294 esas ve 2018/7281 karar sayılı ilamı ile verilen bozma kararının KALDIRILMASINA,

İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/09/2017 tarihli ve 2015/706 esas, 2016/256 sayılı ek kararının yeniden incelenmesi sonucu;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30/10/2007 tarihli ve 2007/4-200 esas, 2007/219 sayılı ilâmında belirtildiği üzere, uzlaştırma kurumu her ne kadar 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 253 ve 254. maddelerinde hüküm altına alınarak usul hukuku kurumu olarak düzenlenmiş ise de, fail ile devlet arasındaki ceza ilişkisini sona erdirmesi bakımından maddi hukuka da ilişkin bulunması nedeniyle yürürlüğünden önceki olaylara uygulanabileceği, bu uygulamanın sadece görülmekte olan davalar bakımından geçerli olmayacağı,

5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesindeki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur." şeklinde düzenleme karşısında, kesinleşen hükümlerde de uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 06/12/2016 tarih, 2014/13-194 Esas ve 2016/466 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCK'nın ''zaman bakımından uygulama'' başlığını taşıyan 7. maddesinin 2. fıkrasındaki ''suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanunun uygulanıp,

infaz olunacağına'' dair düzenleme ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun ''Mahkûmiyet hükmünün yorumunda ve çektirilecek cezanın hesabında duraksama başlığını'' taşıyan 98/1. maddesinde ''Mahkûmiyet hükmünün yorumunda veya çektirilecek cezanın hesabında duraksama olursa, cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilip getirilemeyeceği ileri sürülür ya da sonradan yürürlüğe giren kanun, hükümlünün lehinde olursa, duraksamanın giderilmesi veya yerine getirilecek cezanın belirlenmesi için hükmü veren mahkemeden karar istenir.'' amir hükmü uyarınca, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş, aynı maddenin birinci fıkrasının (b) bendine mevcut (2) ve (3) numaralı alt bentlerden sonra gelmek üzere (3), (5) ve (6) numaralı alt bentler eklenmiştir.Bu bentlere göre, tehdit (madde 106, birinci fıkra), hırsızlık(madde 141), dolandırıcılık (madde 157) suçları uzlaşma kapsamına alınmıştır.

Aynı maddenin üçüncü fıkrasında yer alan "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresi madde metninden çıkırılmış, aynı fıkranın ikinci cümlesinde yer alan "Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması halinde uzlaştırma hükümleri uygulanmaz" şeklindeki düzenlemede bir değişiklik yapılmamıştır.

6763 Sayılı Kanun ile değişiklik öncesi şikayete bağlı suçlar ile şikayete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç olmak üzere TCK'nın 86.maddesi), taksirle yaralama (TCK'nın 89. maddesi), konut dokunulmazlığının ihlali (TCK'nın 116. maddesi), çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (TCK'nın 234. maddesi), ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (TCK'nın 234. maddesi, dördüncü madde hariç) ve özel kanunlarda uzlaşmaya tabi olduğu belirtilen suçlar uzlaşmaya tabi suçlar idi.

Bu genel kuralın istisnası olarak da soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa da etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar uzlaşma kapsamında değildi. Ana kuralın bir diğer önemli istisnası da uzlaştırma kapsamına giren bir suçun uzlaşma kapsamına girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi durumu idi ki, bu durumda da uzlaşma hükümlerinin uygulanmayacağı yaptırım altına alınmıştı.

Ayrıca CMK'nın 254. maddesinde de: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, uzlaştırma işlemleri 253'üncü maddede belirtilen esas ve usule göre, mahkeme tarafından yapılır.” hükmü düzenlenmişti. Bu madde de 6763 sayılı yasa ile: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklinde değiştirilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, sanık hakkında uzlaştırma kapsamında olmayan kamu görevlisine hakaret suçu ile 6763 sayılı yasa ile uzlaştırma kapsamına alınan tehdit (TCK'nın 106/1-1.cümle) suçunun birlikte işlenmiş olması dolayısı ile açıklaması yapılan uzlaştırma kurumunun istisnalarından olan “uzlaştırma kapsamına giren bir suçun uzlaşma kapsamına girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi durumunda uzlaştırma yoluna gidilemez” kuralı gereği gelişen durumda dahi uzlaştırma yoluna gidilemeyeceğinden sanık hakkında tehdit suçundan uzlaştırma yoluna gidilerek düşme kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,