KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2018/6886 E., 2019/5924 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Mart 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
286 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak,
1- Görevi yaptırmamak için direnme suçunun, birden fazla müştekiye karşı birden fazla kişiyle gerçekleştirilmesine rağmen sanık hakkında TCK’nın 43/2 ve 265/3. maddelerinin uygulanmaması,
2- İddianame anlatımı ve tanık beyanlarından, ekip otosunda gerçekleştiği anlaşılan hakaret suçunda, eylemin ne şekilde aleni olduğu açıklanıp tartışılmadan TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması,
3- Müşteki, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın hakaret içerikli sözleri müşteki ...’ı hedef alarak söylediği, diğer müştekilere yönelik herhangi bir hakareti olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında hakaret suçunda TCK'nın 43/2. maddesi uygulanarak fazla ceza tayini,
4- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/02/2016 tarih, 2014/8-71 esas, 2016/42 sayılı kararında da kabul edildiği üzere, sanık hakkında hapis cezaları ertelenerek verilen ilk hükümlerin sanık ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından lehe temyiz edilip Özel Dairece lehe bozulmasından sonra, görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen 5 ay ve hakaret suçundan verilen 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası şeklindeki açıklanması geri bırakılan ikinci hükmün, CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanması sırasında "cezayı aleyhe değiştirme" yasağı gereği 15/04/2008 tarihli ilk hükümdeki erteleme dikkate alınmaksızın hükümlerin aynen açıklanması suretiyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine muhalefet edilmesi,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2018/6886, K. 2019/5924, 27 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama