Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2018/7058 K.2019/17384

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1) Sanığın tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi karşısında; mağdurun soruşturma aşamasındaki soyut beyanı dışında, atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin bir delil bulunmadığı gözetilmeden yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2) Kabule göre de;

a) Sanık hakkında, TCK’nın 227/2. maddesine göre temel hapis cezasının 2 yıl 6 ay olarak belirlenmesinden sonra TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca artırım, 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken sonuç cezanın “1 yıl 19 ay 7 gün ” yerine “ 2 yıl 7 ay 7 gün” hapis cezası olarak belirlenerek fazla cezaya hükmolunması,

b) TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin, 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,