KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2018/7501 E., 2019/4398 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Mart 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, tehdit
- Hükümler
- Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığı
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:
1- Hakaret suçundan verilen haksız fiile tepki nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı kararına yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2- Tehdit suçundan kurulan hükmün temyizinde;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a) Temel hapis cezası tayin edilirken suçun işleniş biçimi, zararın ağırlığı, kastın yoğunluğu ile sanığın güttüğü amaç dikkate alınarak takdiren ve teşdiden cezanın belirlenmesine denildikten sonra temel cezanın alt hadden tayin edilmesi suretiyle hüküm ile gerekçe arasında çelişkiye düşülmesi,
b) Kısa süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/1-d maddesinde yer alan “belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma” seçenek yaptırımına çevrilebilmesi için hükmedilen seçenek yaptırımın, işlenen suçla bağlantılı olması, ayrıca suç işlemeye yönelten sosyal, psikolojik veya çevresel etkenlerle sanık arasındaki bağı ortadan kaldırarak, sanığın yeniden suç işlemesini önlemeye yönelik olması gerektiği gözetilmeden, hapis cezasının gerçekleştirilen eylemle herhangi bir bağlantısı bulunmayan suç oluşturacak nitelikteki sözlerin söylenmemesi biçimindeki seçenek yaptırıma çevrilmesi,
c) Kabule göre de;
Kısa süreli hapis cezası seçenek yaptırıma çevrilirken sürenin, en fazla hapis cezası kadar olması gerektiğine yönelik TCK’nın 50/1-d maddesine aykırı davranılması,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2018/7501, K. 2019/4398, 6 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama