Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2018/903 K.2018/13733

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

A- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyizinde;

Sanık hakkında TCK’nın 117/1, 119/1-c,43/2, 62 ve 51. maddeler uyarınca verilen erteli 12 ay 15 gün hapis cezasını içeren Mustafakemalpaşa Sulh Ceza Mahkemesi’nin 01/12/2008 tarih, 2008/130 esas, 2008/91 sayılı kararının, sanığa tebliğ edilmiş olmasına rağmen sanık tarafından temyiz edilmediği ve Yargıtay 4. Ceza Dairesi’nin 2014/2171 Esas, 2014/24474 karar sayılı ilamında da sanığın mahkumiyet hükmüne yönelik herhangi bir karar verilmediği gözetilmeksizin, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda sanık ... hakkında yeniden hüküm kurulmuş ise de bu kararın yok hükmünde olduğu,

Anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin, tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B- Sanıklar ... ve ... yönünden kurulan hükümlerin temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ...’a ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede talep olunmayan TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca sanığın cezasında arttırım yapılmak suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

2- İş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçundan dolayı belirlenmiş ve mağdurlar tarafından ileri sürülmüş somut (maddi) bir zarar talebinin olmaması ve mağdurların uğradığı manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, CMK'nın 231/6. maddesi uyarınca, engel mahkumiyeti bulunmayan sanıkların, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak,

yeniden suç işleyip işlemeyecekleri konusunda bir değerlendirme yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “suçun işlenmesiyle müştekilerin ve müdahilin uğradığı zararın aynen iade, önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmemesi” biçimindeki kanuni olmayan gerekçeyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,