Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/10079 K.2020/7872

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ... hakkında yaralama suçundan verilen beraat hükmünün vekalet ücreti ile sınırlı olarak temyiz edildiği anlaşılarak dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık ... hakkında yaralama suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sağlık hizmeti sunumu sırasında ve bu hizmetten dolayı personele karşı işlenen suçlarda, sağlık personelinin Sağlık Bakanlığı'nın görevlendirdiği vekil ile temsil edilmesi ve Sağlık Bakanlığı Personeline Karşı İşlenen Suçlar Nedeniyle Yapılacak Hukuki Yardımın Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliğin 11. maddesi ile 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 14. maddesi uyarınca Sağlık Bakanlığı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin gerektiği, suça konu yaralama olayında sağlık personeli ...'in katılan sıfatı olmayıp sanık sıfatının bulunması karşısında vekalet ücretine hükmedilmemesinde isabetsizlik bulunmadığından,

Vekalet ücretine yönelik sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık ... ...hakkında hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığı kararına yönelik temyiz incelemesinde ise; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

a) Olay günü gelininin tedavisi ile yeterince ilgilenilmediği düşüncesi ile başka hastaneye sevk talebinde bulunan sanık ... Özgül’ün katılan doktora yönelik sarfettiği sözlerinin kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunu oluşturduğu ancak; katılan doktorun Gülendami Özgül’e yönelik sarf ettiği “terbiyesizlik yapma” şeklindeki sözlerinin muhattabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret niteliğinde olmadığı, dolayısıyla TCK'nın 129/3. maddesinin somut olayda uygulanma imkanının bulunmadığı; bununla birlikte sanığın katılanın hastasıyla ilgilenmediğini ifade etmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi değerlendirilerek aynı Kanun'un 129/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b) Kabule göre de; hakaret suçunun karşılıklı işlenmesi hâlinde, TCK'nın 129/3. ve CMK'nın 223/4. maddeleri gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” yerine “ceza vermekten vazgeçilmesine” şeklinde karar verilmesi,