Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/10512 K.2020/5878

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, müştekinin kızı ...’ı arayarak telefonda kendisine yönelik hakaret ettiğini, hoparlörden dinlediğini, bu yüzden iddianamedeki mesajları gönderdiğini savunması karşısında, ...’ın tanık sıfatıyla duruşmalara davet edilmesi, sanığın eylemine ve iddiasına ilişkin beyanının alınması ile elde edilen tüm delillerin ve olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2- Mesaj tespit tutanağında sanığın, müştekiye gönderdiği mesajlardan yalnızca birinde hakaret içerikli kelimelerin olduğu gözetilmeden, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeyle TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

3- Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas ilam bulunmamasına rağmen, sanığa ait olmayan ilamın tekerrüre esas alınması,

4- TCK'nın 43. maddesinin uygulanması sırasında sonuç ceza doğru olsa da; hapis cezasının maddi hata nedeniyle 5 ay yerine 5 ay 6 gün olarak gösterilmesi,

5- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulama olanağının ortadan kalkmış olması,