Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/10759 K.2020/6251

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Kişilerin huzur ve sükûnunu bozma suçu ile korunan hukuki yarar kişi özgürlüğünün korunması ve bireyin, psikolojik ve ruhsal bakımdan rahatsız edilmemesi ve yaşamını sağlıklı bir şekilde sürdürmesi olarak tanımlanmaktadır. Bu suçun oluşabilmesi için, kanun metninde yazılı bulunan telefon etme, gürültü yapma ya da aynı maksatla, hukuka aykırı bir davranışta bulunulması eylemlerinin bir kez yapılmasının yeterli olmadığı, eylemlerin ısrarla tekrarlanması, süreklilik arz etmesi ve sırf kişilerin huzur ve sükûnunu bozma saiki ile işlenmesi gerekmektedir.

İddianame ve tüm dosya kapsamına göre; dosyada mevcut sanık ve katılanın kullandığı numaralara ait iletişimin tespiti kayıtlarında, karşılıklı mesaj atmaya ilişkin tespitlerin bulunduğu dikkate alınıp, bu kayıtların tartışılmasından sonra TCK'nın 123. maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun sırf huzur ve sükunu bozma saikinin somut olayda ne şekilde gerçekleştiği yöntemince tartışılmadan yetersiz gerekçe ile sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi karşısında, TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmolunamayacağının gözetilmemesi,

3- Kabule göre de;

Sanığın aşamalarda "Bu bayan şahıs sürekli bana hakaret içerir mesajlar gönderip rahatsız edince ben kendisine bu mesajları gönderdim" şeklindeki savunması ve bu savunmayı doğrulayan iletişimin tespiti kayıtları karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,