Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/11005 K.2020/7863

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanığın, eski nişanlısı olan katılana barışmak amacıyla iki adet mesaj gönderdiğine ilişkin savunması ve dosyaya sunulan mesaj içerikleri karşısında; bir kimseye telefon edilmesi, gürültü yapılması ya da aynı maksatla hukuka aykırı başka bir davranışta bulunulması eylemlerinin ısrarla yapılması halinde, TCK’nın 123. maddesindeki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun oluşacağı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2) Kabule göre de;

a) 28/06/2014 tarih ve 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca, adli para cezasının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebilecek olması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesine karar verilmesi,

b) Gerekçeli karar başılığında, “29/10/2014” olan suç tarihinin “2014” olarak gösterilmesi suretiyle CMK’nın 232/2 maddesine aykırı davranılması,