Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/11168 K.2020/6899

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın aşamalarda, katılan ile aralarında araç devri meselesi ile ilgili olarak çıkan anlaşmazlık sonucunda katılana iddianamede yer alan mesajları gönderdiğini belirtmesi ile dosya arasında bulunan 19/02/2015 tarihli mesaj tespit tutanağının içeriği karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre, tehdit suçu yönünden TCK’nın 29, hakaret suçu yönünden ise anılan Kanun'un 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2- Gerekçeli kararda, tehdit suçundan kurulan hükümde zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle sanığın cezalandırılmasına karar verildiği belirtilmesine karşın; hüküm fıkrasında, TCK'nın 43. maddesi uygulanmayarak çelişkiye yol açılması,

3- Sanığın hakaret suçunu yalnızca 18/02/2015 tarihli mesajla işlediği kabul edilmesine karşın; TCK'nın 43. maddesi uygulanmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

4- Hakaret suçunda temel cezanın, TCK’nın 125/2. maddesi delaletiyle anılan Kanun'un 125/1. maddesi yerine doğrudan TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca belirlenmesi,