Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/11791 K.2020/6867

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, aynı olayın devamı sırasında kısa sayılabilecek bir zaman dilimi içerisinde, katılana karşı hakaret eylemini hukuken tek bir fiille gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, TCK’nın 43. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- Sanığın aşamalarda katılanın kendisine gönderdiği hakaret içerikli mesajların etkisi ile mesajları gönderdiğini savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3- Gerekçeli karar başlığında, 25/01/2014 olan suç tarihinin 05/03/2014 olarak gösterilmesi suretiyle, CMK’nın 232/2. maddesine aykırı davranılması,