Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/15964 K.2019/14823

Fuhuş suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonunda, sanığın mahkumiyetine dair Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 17/04/2014 tarih ve 2014/454, 2014/109 E-K sayılı kararın, sanık ... tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 07/01/2019 tarih ve 2016/18764-2019/37 E-K sayılı kararıyla;

“Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda mağdurun birden fazla fuhuş yapmasına aracılık yapılması şeklindeki eylemlerinde ayrıca TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği hususu gözetilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda ve TCK'nın 53/1-c maddesinin de Kanunda öngörülen biçimde, infaz evresinde resen uygulanabileceği,

Anlaşıldığından, sanık ...’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA” oy birliğiyle karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05/10/2019 gün ve 2019/82790 sayılı yazısıyla;

“Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17/04/2014 gün ve 2013/454 esas, 2014/109 karar sayılı kararı ile hükümlü ...'ın TCK’nın 227/2. maddesi gereğince "2 yıl 2" hapis (gün veya ay belirtilmeden) ve 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın temyizi üzerine Yargıtay Yüksek 18. Ceza Dairesi'nin 07/01/2019 tarih ve 2016/18764 esas, 2019/37 karar sayılı ilamı ile hükmün onandığı,

Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, sanığa verilen hapis cezasını "2 yıl 2 ay" olarak kesinleştirerek infaza verdiği, infaz aşamasında anılan ilamındaki hapis cezasının "2 yıl 2" (ay veya gün belirtilmediğinden) şeklinde ifade edilmiş olması nedeniyle infazda tereddüt oluştuğundan bahisle mahkemesinden infazın durdurulması kararı alındıktan sonra dosya Başsavcılığımıza gönderilmiştir.”

TALEP

Yukarıda açıklanan nedenlerle; “1- Yargıtay Yüksek 18. Ceza Dairesi'nin 07/01/2019 tarih ve 2016/18764 esas, 2019/37 karar sayılı İLAMININ KALDIRILMASINA, Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/04/2014 gün ve 2013/454 esas, 2014/109 karar sayılı hükmünde yer alan "2 yıl 2" hapis cezasının, sanık lehine yorum ilkesinden hareketle "2 yıl 2 gün" olarak düzeltilmek suretiyle hükmün ONANMASINA karar verilmesi, Yüksek Daireniz farklı kanaatte ise dosyanın Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi” talep olunmuştur.

II- KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dairemizce, sanık hakkında fuhuş suçundan verilen 07/01/2019 tarih ve 2016/1876, 2019/37 E-K sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

Isparta 1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 17/04/2014 tarih ve 2014/454, 2014/109 E-K sayılı mahkumiyet hükmünü içeren dosya yeniden görüşüldü:

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hüküm fıkrasında temel cezada teşdit yapılacağı belirtildikten sonra cezanın gün veya ay olarak belirlenmesi yerine "2 yıl 2 hapis ve 2.000 TL adli para cezası" olarak belirlenerek tereddüt oluşturması sebebiyle hükmün karıştırılması,

2- Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda mağdurun birden fazla fuhuş yapmasına aracılık yapılması şeklindeki eylemlerinde ayrıca TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği hususunun gözetilmemesi,

3- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hüküm, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmiş olması,