Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/332 K.2019/2456

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Mahkemece kabul edilen oluşa göre sanığın, kullanımında olan aracın hatalı park edilmesi nedeni ile hakkında işlem yapmak isteyen polis memurlarına karşı tehdit yoluyla direndiği gerekçesiyle mahkûmiyet kararı verilmiş ise de, mağdurların beyanı ve olay tutanağı içeriği de incelendiğinde, sanığın görevli polis memurlarını görevlerinden sürdüreceğine yönelik olarak bu sözleri söylemiş olduğu, sanığın polis memurlarının görev yerini değiştirme konusunda herhangi bir yetki ve gücü bulunmayıp, anılan sözlerinin tartışmanın bütünü ve söylendiği bağlam içinde değerlendirildiğinde tehdit niteliğinde olmadığı ve görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturmadığının gözetilmemesi,

2- Kabule göre de;

a- Uygulanan kanun maddesi, TCK'nın 265/1. maddesi yerine, aynı Kanunun 106/2-a maddesi olarak yanlış gösterilmesi,

b- TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağı ortadan kalkmış ve yine aynı Kanunun 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkûm olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,