Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/3613 K.2019/10419

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- İnfaz koruma memuru olan müştekinin hükümlü olan sanıktan eşyaların kantine taşınmasını istemesi üzerine sanığın kendisinden daha genç olanların yardım edebileceğini söylemesi üzerine olayın çıktığının anlaşılması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, sonucuna göre tehdit suçu yönünden TCK’nın 29, hakaret suçu yönünden ise anılan Kanunun 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2- Şikayetçiler ... ve ...’ın soruşturma evresinde alınan ifadelerinde, sanığın kendilerini de tehdit ettiğini beyan etmeleri, kovuşturma evresinde alınan beyanlarında ise kendilerine karşı bir tehdidi olmadığını belirtmeleri karşısında, müştekilerin beyanları arasında oluşan çelişkilerin giderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kısmi kabule göre de; sanığın tehdit eylemlerini kısa zaman dilimi içerisinde ve aynı eylemin devamı niteliğindeki sözlerle, birden fazla müştekiye karşı gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında belirlenecek temel cezanın TCK'nın 43/2. maddesi gereğince artırılması gerektiği gözetilmeden, ayrı ayrı üç kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

4- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,