KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2019/8740 E., 2020/2039 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;
Sanıklara yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
TCK'nın 53/1-(b) maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz evresinde resen uygulanabileceği,
Anlaşıldığından, sanıklar ... ve ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;
Başka suçtan cezaevinde hükümlü olduğu anlaşılan sanıkların alınan ifadelerinde, vareste talepleri bulunmaması karşısında, hükmün açıklandığı 06/11/2014 tarihli son oturumda SEGBİS yoluyla duruşmada hazır bulundurulmaları sağlanıp, yüzlerine karşı hüküm verilmesi gerektiği gözetilmeden yokluklarında karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 193 ve 196. maddesine aykırı davranılarak savunma haklarının kısıtlanması,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2019/8740, K. 2020/2039, 4 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama