Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/9 K.2019/17259

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir.

Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İncelemeye konu olayda; sanığın elektronik posta ile gönderdiği suça konu dilekçesinde yer alan sözlerin katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri hakkı kapsamında ve şikayet hakkını kullanma niteliğinde olduğu; hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

1) Sanığın, aşamalarda katılanın sahte rapor düzenlemesi nedeniyle hakkında Polatlı Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2010/1764 sayılı soruşturma dosyası ile kamu davası açıldığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması bakımından, sanığın iddia ettiği şekilde katılanın düzenlediği rapor üzerine sanık hakkında bir soruşturma yapılıp yapılmadığı, hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması ve varsa buna ilişkin evrakların getirtilerek incelenmesi sonucunda, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek, sanık hakkında TCK'nın 129. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu da tartışılarak sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2) Sanık hakkında “cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası olumsuz etkileri gözetilerek” biçimindeki denetime olanak sağlamayan, yetersiz gerekçe ile takdiri indirimin uygulanmaması,

3) Sanık hakkında temel ceza belirlenirken uygulanan Kanun maddesinin bendi gösterilmeyerek, CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

4) TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,