Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2012/3849 K.2012/6206

Dava dilekçesinde, vesayetin kaldırılması ve vasinin değiştirilmesi istenilmiştir. Mahkemece vesayetin ve vasiliğin devamına karar verilmiş, hüküm kısıtlı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

... Türk Medeni Kanununun 405. maddesi uyarınca kısıtlanmış, eşi Döne kendisine vasi atanmıştır. Kısıtlı ve vekili vesayetin kaldırılmasını ve vasinin değiştirilmesini istemiştir.

1-Vesayetin kaldırılmasına yönelik temyiz yönünden yapılan incelemede;

Türk Medeni Kanununun 472/son maddesinde ise ''kısıtlı ve ilgililerden her biri, vesayetin kaldırılması isteminde bulunabilir'', 474.maddesinde ise "Akıl hastalığı veya akıl zayıflığı yüzünden kısıtlanmış olan kişi üzerindeki vesayetin kaldırılmasına, ancak kısıtlama sebebinin ortadan kalkmış olduğunun resmi sağlık kurulu raporu ile belirlenmesi halinde karar verilebilir" hükmünü içermektedir. Mahkemece bu yönde araştırma ve inceleme yapılarak olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Vasinin şahsına yönelik temyize gelince;

Medeni Kanunun 483. maddesi; vasinin görevini ağır surette savsaklaması, yetkilerini kötüye kullanması veya güven sarsıcı davranışlarda bulunması ya da borç ödemeden acze düşmesi halinde vesayet makamınca görevden alınacağını, 488. maddeside; vesayet makamının kararlarına karşı on gün içerisinde denetim makamına itiraz edilebileceğini hükme bağlamıştır. Türk Medeni Kanununun 397. maddesinde belirtilen denetim makamı görevi, asliye hukuk mahkemesine aittir.

(5133 S.K.md.2-3 TMK.md.397/2) Vesayet makamının bu nitelikteki kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulamaz. Bu nedenle davacının temyiz dilekçesinin görev yönünden reddi ile vasinin görevden alınmasına yönelik istem vesayet makamınca reddedildiğine göre; davacının temyiz dilekçesi bu ret kararına karşı itiraz olarak kabul edilip, itirazın denetim makamınca incelenmesi ve bu konuda kesin bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,