Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2012/4713 K.2012/6464

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 261.305,07 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılardan ...'in Niğde Üniversitesinde Araştırma Görevlisi iken doktora yapmak için ABD'ye gönderildiğini, davalının yurt dışı eğitimini tamamlayarak 20/09/2001 tarihinde üniversitedeki görevine başladığını, 11/01/2002 tarihinde yardımcı doçent olduğunu, mecburi hizmetini yerine getirirken 08/04/2008 tarihinde üniversiteden istifa ettiğini, 14.04.2008 tarihli rektörlük oluru ile de istifasının kabul edildiğini, doktora eğitimi süresince üniversite tarafından davalıya 177.651,30 ABD Doları ödeme yapıldığını, yüklenme senetleri gereğince yapılan masrafların iki katının üniversiteye ödemesi gerektiğini,

diğer davalıların da borcun tamamının sorumluluğunu kefalet senetleri ile üstlendiklerini belirterek.

261.305,07 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, mahkemece, davalının çalıştığı alanla ilgili Niğde Üniversitesinde bölüm açılmaması nedeni ile yükselemediği, başka bir üniversiteye nakli için yapılan başvurunun da YÖK'ten görüş sorulmadan reddedildiği, aynı durumda olan bazı öğretim görevlilerine ise YÖK'ten görüş sorularak mecburi hizmet yükümlülüğünü başka bir yerde tamamlamak üzere izin verildiği,

davalının bunun üzerine istifa ederek başka bir üniversiteye geçtiği ve orada kendi bölümünde doçentlik kadrosunda çalıştığı, bakiye yükümlülük süresini çalıştığı üniversitede yerine getirebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, özellikle 16.11.1993 tarihli ve 04.07.1995 tarihli taahhüt ve kefalet senetleri içeriğine göre; davalı ...’in taahhüt senetlerinin 12. maddesinde “Mecburi hizmet yükümlülüğüm bitmeden görevden ayrıldığım, izinsiz işyerimi değiştirdiğim veya memuriyetten çıkarıldığım takdirde üniversite veya yüksek teknoloji enstitüsü tarafından benim için yapılmış olan bütün masrafların (Türk Lirası ve döviz olarak) her biri için ödeme tarihinden itibaren 2012/4713-6464

tahakkuk ettirilecek kanuni faizi.... ve iki kat olarak üniversitenin hazine emrine nakten ve defaten ödeyeceğimi .... şimdiden kabul ve taahhüt ederim” şeklinde taahhütte bulunduğu anlaşılmıştır. Davalı, sözü edilen bu taahhüt senetlerinin hata, hile veya zorla kendisine imza ettirildiğini ileri sürmemiştir.

Davalının serbest iradesi ile davacı üniversiteye böyle bir taahhüt senedi vermesini yasaklayan yasal bir düzenleme olmadığı gibi, lisansüstü eğitim yapması için kendi iradesi dışında da gönderilmiş değildir. O halde bu taahhüt senetleri davalıları bağlar niteliktedir. Davada davacı kurum, taahhüt kapsamında yapılan harcamaların tahsilini istemekte, bunun dışında bir istemi bulunmamaktadır.

Davalı ... imzalamış olduğu taahhüt senetlerinde “yurda döndükten sonra namına ve hesabına öğrenim yaptığı üniversitece görevlendirmenin uygun bulunduğu eğitim birimlerinde bunların bütün şartlarına uyarak dış ülkelerde ödenek alarak öğrenimde bulunduğu sürenin iki katı mecburi hizmet yapmak üzere görev almayı...” kabul ve taahhüt etmiştir.

Davalının çalıştığı alanla ilgili davacı üniversitede bölüm açılmaması ve başka bir üniversiteye nakil talebinin reddedilmiş olması üzerine istifa ederek başka bir üniversiteye geçmesi ve orada kendi bölümünde çalışmakta olması taahhüt senetleri kapsamında ödemesi gereken tazminat sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Kaldı ki davalı, 17.09.2007 tarihinde davacı Üniversitenin Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisliği bölüm başkanlığına getirilmiştir.

Bu durum karşısında; mahkemece, taahhütname kapsamı doğrultusunda işlem yapılması ve istenen tazminatın bu doğrultuda hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.