Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2013/10362 K.2013/11886

Dava dilekçesinde, ortak alan olan otoparkın kullanımına müdahalenin men'i istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının bağımsız bölümü 10.01.2010 tarihinde satın aldığını, kendisinden önceki malikin 22.03.2005 tarihli kat malikleri arasında yapılan sözleşme ile otopark kullanım hakkından feragat ettiğini, onaylı imar projesine göre binanın 12 araçlık kapalı, 3 araçlık açık garajı olmak üzere 15 araçlık ihtiyacının bulunduğunu, daha önceki malik zamanında yapılan sözleşmenin nispi nitelikte olup davacıyı bağlamayacağını belirterek ortak kullanım alanı olan bina otoparkının kullanımının engellenmesi yönündeki davalının müdahalesinin önlenmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgeler ile bilirkişi raporlarının incelenmesinde dava konusu anataşınmazda 15 bağımsız bölüm bulunduğu davacının 6 nolu bağımsız bölümün maliki olduğu, projede 12'si kapalı 3'ü açık olmak üzere 15 otoluk otopark bulunduğu ve bunların ortak yer olduğu anlaşılmaktadır. Kat Mülkiyeti Kanununun 16. maddesinde de garaj, kömürlük gibi ortak yerlerdeki kullanım ölçüsü aksine sözleşme olmadıkça arsa payı oranında alacağı hükmüne yer verilmiştir.

Otoparkların kullanımı ile ilgili olarak kat malikleri kurulunun davacının da katıldığı 15.03.2010 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında davacının davaya konu kapalı garajdan faydalanmak hususunda bir hak iddia etmediği ve açık otoparktan kendisine yer verilmesine ilişkin talepte bulunduğu ve sözkonusu kararı imzaladığı anlaşılmakla (davacı bu bölümün kat malikleri kurulu kararına sonradan eklendiğini iddia etmiş ise de iddiasını ispatlayamamıştır) davacının kapalı garajdan faydalanmak istemesi Türk Medeni Kanununun 2. maddesinde ifadesini bulan iyiniyet kuralları ile bağdaşmadığından mahkemece açılan davanın reddine karar verilmesi

gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçelerle kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.