KÜNYE
(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi 2013/10750 E., 2013/12497 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Eylül 2013
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava dilekçesinde, el atmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı tarafından yaptırılan demir çitin ve manzarasını kapatan ağaçların sökülmesine karar verilmesini istemiş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda, çitin kaldırılması ile ilgili istemin reddine, ağaçların ise manzarayı engellememesi için budanmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;
Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile özellikle bilirkişi raporu içeriğinden, anataşınmazın projesinde ve vaziyet planında ağaçların gösterilmediği ve dava konusu ağaçların bağımsız bölümün manzarasını kısmen kapattığı anlaşılmaktadır.
Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesine göre; "anataşınmazın ortak yerlerinde kat maliklerinin 4/5'inin yazılı muvafakat olmadıkça tesis ve değişiklik yapılamayacağı" hükmüne yer verilmiş olup, bu muvafakat sağlansa dahi bir bağımsız bölümün niteliğine uygun olarak kullanılmasını engellememesi veya bu tesis ve değişikliğin bağımsız bölüm malikini rahatsız etmemesi Yargıtay uygulamalarıyla kabul edilmektedir.
Buna göre, projesinde veya vaziyet planında bulunmayan dava konusu ağaçların davacının deniz manzarasını da kısmen engellediği anlaşılmakla, kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt yaratacak şekilde "davacının görüş açıklığı sağlanacak şekilde budanmasına" karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 18. Hukuk Dairesi, E. 2013/10750, K. 2013/12497, 30 Eylül 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama