KÜNYE
18. Hukuk Dairesi 2013/12574 E., 2014/1360 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 26/12/2012
- Numarası
- 2012/380-2012/789
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava dilekçesinde, vakfın tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm V.. M.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak;
Mahkemece tesciline karar verilen vakfın kuruluş senetlerinde;
a)Kurulmasından sonra alınacak üyelere ilişkin kabul yetkisinin; 8. maddenin 1. fıkrasında yönetim kuruluna, 2. fıkrasında ise mütevelli heyetine bırakılmasının,
b)10. maddesinde, her mütevelli heyet üyesinin tek bir oy hakkına sahip bulunduğu belirtilmesine rağmen 8. maddenin 2. fıkrasında tüzel kişilerin tek bir yetkili temsilci yerine birden fazla kişiyi işaret edecek şekilde "temsilcileri" aracılığıyla temsil edilebileceğinin,
c)Vakfın sona ermesinden sonra kalan malvarlığının devrini düzenleyen 19. maddesinde, hangi derneğin olduğu açıkça yazılmadan ve malvarlığının kurucuya iadesine imkan verecek şekilde arta kalan mal ve hakların dernek tasfiye olmuş ise Türkiye Kızılay Derneği’ne devredileceğinin,
Yazılmak suretiyle vakfın işleyişinde tereddütler uyandıracak ve tasfiye sonrası infazını belirsiz hale sokacak şekilde düzenlendiği görülmüştür.
Somut olayda mahkemece yapılacak iş, yukarıda yazılı bozma nedenleri ve V.. M..’nün görüş yazıları da dikkate alınmak suretiyle davacı vakıf yönetimine vakfın işleyişinde ve uygulamada birliği sağlayacak biçimde noterden yeni ve tek bir senet düzenlenmesi amacıyla süre verilerek oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi yerine davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 18. Hukuk Dairesi, E. 2013/12574, K. 2014/1360, 4 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama