KÜNYE
18. Hukuk Dairesi 2013/17768 E., 2014/1849 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Bakırköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 21/05/2013
- Numarası
- 2012/96-2013/552
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava ve birleşen dava dilekçesinde, ortak gider alacağının tahsili için yürütülen icra takibine yapılan itirazın iptali ve %40 icra inkar tazminatı istenilmiştir. Mahkemece asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Sonradan yazılan gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması, 10.04.1992 gün ve 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince mutlak bozma nedenidir.
Taraflara tefhim edilen kısa kararda "Davanın kısmen kabulü ile Bakırköy 6. icra müdürlüğünün 2010/14215 esas sayılı dosyası ile davalı tarafından yapılan 3.595 TL üzerinden itirazın iptaline, takibin devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, birleşen dosya yönünden davanın kısmen kabulü ile,
Bakırköy 2. İcra Müdürlüğü'nün 2010/18830 esas sayılı dosyası ile davalı tarafından yapılan 10.140,30 TL üzerinden itirazın iptaline, takibin devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine" denildiği halde gerekçeli kararda "Davanın kısmen kabulü ile Bakırköy 6. icra müdürlüğünün 2010/14215 esas sayılı dosyası ile davalı tarafından yapılan 3.592,58 TL. üzerinden itirazın iptaline, takibin devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, birleşen dosya yönünden davanın kısmen kabulü ile.
Bakırköy 2 İcra Müdürlüğü'nün 2010/18830 esas sayılı dosyası ile davalı tarafından yapılan 9.903,38 TL üzerinden itirazın iptaline, takibin devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine" şeklinde karar verilmiştir. Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca diğer hususlar incelenmeksizin mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 18. Hukuk Dairesi, E. 2013/17768, K. 2014/1849, 10 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama