Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2013/17878 K.2013/16956

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Dava konusu taşınmaz 1160 m² olup tamamı kamulaştırılmıştır. Taşınmaz üzerinde 5-6 yaşında 15 adet elma, 5-6 yaşında 7 adet armut, 5-6 yaşında 8 adet kayısı, 5-6 yaşında 8 adet erik ve 8-10 yaşında 1 adet badem ağacı olmak üzere 39 adet ağaç bulunduğu anlaşıldığından ağaçların 1160 m² olan dava konusu taşınmazda kapladığı alanlar ayrı ayrı belirlenerek hesaplama yapılması gerekirken 1885 m²'lik alana denk gelecek şekilde oranlama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazın tamamı kapama karışık meyve bahçesi olarak değerlendirilip üzerinde bulunan 2 yaş ceviz fidanları için ayrıca maktuen değer ve masraf verilmiştir.

Dava konusu taşınmazın karışık meyve bahçesi olarak değerlendirilmesi doğru olup bu şekilde yapılan değerlendirme ile kamulaştırılan yerin tamamından uygun teknikle normal olarak sağlanabilecek gelir dikkate alınacağına göre taşınmazın üzerinde bulunan başka unsurların gelirinin de artık zemin değerine bir katkısı söz konusu edilemez başka bir deyişle taşınmaz üzerindeki zeytin fidanlarının değeri de karışık meyve bahçesi olarak bulunan bedelin kapsamında kalmaktadır. Bu nedenle zeytin fidanlarına maktuen değer ve masraf hesaplayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

3-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verimi, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması gerekmektedir.

Bu sebeple değerlendirmeye alınan elmanın 2011 yılı itibariyle sulu şartlardaki ortalama verimi 750 kg iken 600 kg, armutun verimi 600 kg iken 400 kg bademin verimi 175 kg iken 240 kg, üretim gideri ise elmanın 404,50 TL iken 364 TL, armutun 354,50 TL iken 350 TL, bademin 252 TL iken 311 TL alınması suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

4-02.01.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesinde yapılan düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün karar tarihi itibargiyle 492 sayılı Harçlar Yasasının 13. maddesini (j) fıkrasından kaynaklanan yargı harçlarından muafiyeti ortadan kalkmış olduğu halde davacı idarenin harçtan muaf olduğu belirtilerek harç alınmamış olması,

Doğru görülmemiştir.