Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2013/18692 K.2014/7489

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 46.030,22 TL alacağın 02.02.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılardan ...'ın ... bünyesinde polis memuru olarak görev yapmakta iken 02/02/2006 tarihinde memuriyetten çekilmiş sayılması nedeniyle memuriyetle ilişiğinin kesildiğini, maliyet çizelgesine göre davalıya yapılan masrafların 13.354,67 TL olduğunu, tahsil edilmesi gereken miktarın bu miktarın 4 katı olduğunu ve davalının görevde kaldığı süreler düşüldüğünde kalan 46.030,22 TL'nin davalılardan 02/02/2006 tarihiden itibaren işlemiş yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş;

yargılama sırasında Anayasa Mahkemesi'nin 27.09.2012 tarih, 2012/28 Esas- 2012/134 Karar sayılı kararı ile 4652 Sayılı Polis Yüksek Öğretim Kanunu'nun 15. maddesinde yer alan "dört katını" ibaresi Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmiş, bu karar 01.01.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmış ve yayımı tarihinden itibaren 6 ay sonra (01.07.2013 tarihinde) yürürlüğe girmiştir.

Alınan bilirkişi raporunda söz konusu Anayasa Mahkemesi kararı gereğince davalıların borcu belirlenmiş ve mahkemece bu rapor doğrultusunda hüküm kurulmuştur.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Davalıların borcu yargılama sırasında yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi kararına göre yeniden belirlendiğine göre; davanın açıldığı tarihte tarafların haklılık durumuna göre vekalet ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,