Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2014/14916 K.2015/1939

Dava dilekçesinde, itirazın iptali ve %40 icra inkar tazminatının faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının ortak gider borcunu ödemediği için hakkında yapılan icra takibine itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulüyle 2.700,00 TL asıl alacak üzerinden itirazın iptaliyle takibin devamına, icra inkar tazminatı talebinin reddine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde, davacının anataşınmazda kendisine ait iki adet bağımsız bölümünün bulunduğu, davacı tarafından takibe konu edilen borcun, davalının 7 numaralı bağımsız bölümüne ait 2011 yılı ocak ayından 2012 yılı mart ayına kadar aidat ile 2011 yılına ait kömür bedeli alacağı olmak üzere toplam 2.735,00 TL asıl alacak ve asıl alacağa işlemiş aylık %5 gecikme cezası olmak üzere toplam 4.886,05 TL olduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davalının kat malikleri toplantısına katılmadığı ve işletme projelerinin davalıya tebliğine ilişkin belge olmaması sebebiyle buna göre faiz talep edilemeyeceği belirtilerek, 2011 yılı ocak ayından 2012 mart ayına kadar ki aidat ile 2011 yılına ait kömür borcu olmak üzere toplam asıl alacak 2.700,00 TL olarak hesaplanmış ve mahkemece bu rapora göre hüküm kurulmuştur.

Davaya konu taşınmazın tapu kaydı incelendiğinde; davacı tarafından takibe konu edilen borcun dayanağı olarak icra dosyasında gösterilmiş bulunan 7 numaralı bağımsız bölümü, davalının 15.06.2011 yılında dava dışı üçüncü kişiye satmış olduğu anlaşılmakla, davalı, malik olmadığı döneme ait aidat giderinden sorumlu olmayacağından, bu miktar yönünden sorumlu olduğu kabul edilerek, buna göre hesaplama yapan bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.