Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2014/17274 K.2014/17385

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ecrimisil ve taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaza yol yapılmak suretiyle fiilen el atılmışsa el atma tarihi mahkemece kesin olarak belirlenmemiştir. Keşifte dinlenen tanıkların genel olarak biz kendimizi bildik bileli burası yol olarak kullanılmaktadır ve daha sonraki zamanlarda da yol genişletme çalışması yapılmıştır şeklindeki ifadeleri ve tanıkların 1946, 1947 ve 1950 doğumlu oldukları göz önüne alındığında taşınmaza fiilen el atmanın 09/10/1956 tarihinden önce olma ihtimali araştırılarak tarafların her türlü delilleri, o tarihte yol yapım ve bakımında sorumlu idarenin belgeleri incelenerek ilk el atma tarihi, sonraki yol genişletme zamanı kesin olarak belirlenmelidir.

El atma tarihinin 09/10/1956 tarihinden önce olduğu anlaşıldığı takdirde taşınmazın bu kısmı hakkında 221 sayılı Kanunun hükümleri uygulanmalıdır.

221 sayılı Kanunun 1.maddesinde "6830 sayılı İstimlak Kanununun yürürlüğe girdiği 09.10.1956 tarihine kadar kamulaştırma işlerine dayanmaksızın Kamulaştırma Kanunlarının göz önünde tuttuğu maksatlara fiilen tahsis edilmiş olan gayrimenkuller ilgili amme hükmi şahsı veya müessesesi adına tahsis tarihinde kamulaştırılmış sayılır”, 4. maddesinde de.

“Gayrimenkulün bedelini dava hakkı, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki sene sonra düşer.” hükümleri yer almaktadır.221 sayılı Yasa 12.01.1961 günü yürürlüğe girdiğinden, davacının dava hakkı 2 sene sonrası olan 13.01.1963 günü sona ermiş olup, taşınmaza 09/10/1956 gününden önce el atıldığı kabul edildiği takdirde davanın reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

.