Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2014/22010 K.2015/2547

Dava dilekçesinde, kayyımlık kararının kaldırılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Türk Medeni Kanununun 477. maddesinde; “Temsil kayyımlığı, kayyımın yapmakla görevlendirildiği işin bitirilmesiyle sona erer. Yönetim kayyımlığı, kayyımın atanmasını gerektiren sebebin ortadan kalkması veya kayyımın görevden alınmasıyla sona erer. Yasal danışmanlık, vesayetin kaldırılmasına ilişkin hükümler uyarınca vesayet makamının kararıyla sona erer.” hükmüne yer verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; dava konusu ... ili, ... İlçesi 277 ada 41 parsel sayılı taşınmazın tapuda . .. adına kayıtlı olduğu, bu kişiye ulaşılamadığından bahisle hazine vekilinin başvurusu üzerine 07/03/2002 tarihinde Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesinin 2002/108 esas 2002/147 karar sayılı kararı ile taşınmazın maliki Yüksel hakkında 3561 sayılı Yasa ve Türk Medeni Kanununun 477.maddesi gereğince kayyım tayin edildiği,

tapu kayıt maliki ... ile ... aynı şahıs olduğuna ilişkin Kurucaşile Asliye Hukuk Mahkemesinin 1974/26 Esas 1974/54 Karar sayılı ilamı ile karar verildiği ve bu kararın 17/01/1975 tarihinde kesinleştiği, eldeki davada davacılar tarafından tapu maliki ... gaip olmadığı esasında nüfusta ... olarak yazılı olduğu ve 18/05/1973 tarihinde öldüğü, mirasçılarının sağ ve adreslerinin belli olduğu, davacının bu mirasçılardan biri olduğu, kayyımlık tayinini gerektiren sebeplerin ortadan kalktığı gerekçesiyle kayyımlık kararının kaldırılmasının istendiği, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda gösterilen yasal düzenlemeler ve yapılan açıklamalar dikkate alındığında mahkemenin tapu kayıt maliki ... hakkında kayyımlık kararı verdiği göz önünde bulundurularak ... ile ... aynı kişi olması nedeniyle tapuda isim düzeltilmesi davası açmak üzere davacıya süre verilmesi ve sonuca uyarınca bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesis edilmiş olması doğru görülmemiştir.