Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2014/9821 K.2014/12371

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi davacı ve bir kısım davalılar vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise bir kısım davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden bir kısım davalılar vekili Av.L..S..Ü... ve davacı vekili Av.S..A.. M.. geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesinin 8. fıkrasında "hakim kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen miktarın peşin veya nakit olarak veya Kamulaştırma Kanunu'nun 3. maddesinin 2.fıkrasına göre yapılmış ise ilk taksitini peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, hak sahibi tespit edilememiş ise ileride ortaya çıkacak hak sahibine verilmek üzere 10.maddeye göre mahkemece yapılacak davetiye ve ilanda belirtilen bankaya yatırılması ve yatırıldığına dair makbuzun ibraz edilmesi için idareye onbeş gün süre verilir, gereken hallerde bu süre bir defaya mahsus olmak üzere mahkemece uzatılabilir." demektedir.

Buna göre yasanın belirttiği bu hüküm doğrultusunda bedelin bankaya bloke edilmesi için onbeş günden az süre verilemeyeceği anlaşılmaktadır. Yargıtay uygulamalarına göre ikinci sürede "bu bir defaya mahsus olmak üzere mahkemece uzatılabilir" hükmü gereğince ilk süreden az olamaz.

Dosyada söz konusu kamulaştırma bedelinin yatırılması için mahkemece davacı tarafa iki defa ayrı ayrı 15 günlük süreler verildiği, ikinci kez verilen süre dolduktan sonra bedelin yatırıldığı, davalı vekilinin karar verilmeden önce ve temyiz dilekçesinde de bu hususu özellikle ileri sürdüğü, süresi içinde kamulaştırma bedelinin yatırılmadığı anlaşıldığından davanın bu nedenle usulden reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.