Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2015/23159 K.2016/4951

Dava dilekçesinde, evliliğin tespiti, tescili ve nüfus kaydındaki boşanma şerhinin terkini istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosya temyiz incelemesi için Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu tarafından Dairemize gönderilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının davalı ... ile evli olduğunun tespitini ve nüfus kaydının şerhler bölümünde mevcut boşanmaya dair şerhin iptalini istemiş; mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davacı ile davalı ...'in 13/12/2007 tarihinde evlendikleri, 07/05/2013 tarihinde boşanma davası açıldığı ....

Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi Sıfatı ile) 2013/349- 266 sayılı 07/05/2013 günlü kararı ile boşanmalarına karar verildiği, ancak karar kesinleşmeden bu davadan feragat edilmesi üzerine mahkemenin 30/05/2013 tarihli ek kararında feragat nedeni ile davanın reddine karar verildiği, bu kararın tebliğe çıkarılarak 27/6/2013 tarihinde kesinleştirildiği, kesinleşme şerhi ek karara ilişkin olmasına rağmen asıl karar üzerine yazılarak kararın nüfus müdürlüğüne gönderildiği ve nüfus müdürlüğünce de asıl kararın kayıtlara işlendiği, davalı ...'in 07/11/2013 tarihinde ikinci evliliğini yapmasından sonra davacı tarafından açılan, ...

Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi Sıfatı ile) 2013/568-2014/218 sayılı kararında ...'in evlenme sırasında evli bulunduğundan TMK nun 145/1. maddesi gereğince mutlak butlan sebebi ile ikinci evliliğinin iptaline dair verilen kararın yargı yolları aşamasından geçerek 09/06/2015 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığından;

evliliğin iptaline ilişkin karar ile önceki evliliğin (davacı ile davalı ... evliliğinin) var olduğu kabul edildiğine göre, boşanma şerhinin de bu karar üzerine kaldırılacağı, bu nedenle evliliğin tepiti ile şerhin kaldırılmasının dava konusu edilmesinde hukuki yarar bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi yerine kabulü doğru görülmemiştir.