KÜNYE
(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi 2015/738 E., 2015/3085 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2015
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak;
1-Bozma kararı öncesinde hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın kısmen kamulaştırılması sebebiyle kalan kısım için %15 oranında değer kaybı hesap edildiği ancak mahkemece bu kısmın değer kaybı bedeline hükmedilmediği ve bozma ilamında kalan kısma değer kaybı verilmemesinin bozma sebebi yapılmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece bozmaya uyulduğuna göre, bozma gerekleri yerine getirilmeli ve bu bağlamda bozma kapsamı dışına çıkılmamalıdır.
Buna göre, artan kesime değer kaybı verilmemesinin davacı lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden değer kaybı hesaplayan bilirkişi raporu esas alınarak fazla bedele hükmedilmesi,
2-Kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla acele el koyma dosyasında ödenen 126.703,65 TL’nin ilk kararda hüküm altına alınan 132.738,99 TL’den mahsubu ile bakiye 6.035,34 TL’ye dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği 26.07.2010 tarihinden ilk karar tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerekirken; 132.738,99 TL’nin tamamına 25.07.2010 tarihinden ilk karar tarihine kadar yasal faiz uygulanmış olması,
Doğru görülmemiştir.
Yargıtay 18. Hukuk Dairesi, E. 2015/738, K. 2015/3085, 2 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama